Compiz-fusion posiada wiele wtyczek. Wszystkich nie sposób opisać. Oczywiście nikt wszystkich nie używa tylko wybrane. Przedstawię tylko te które sam używam.
Często podczas pracy mamy otwarte różne programy czy dokumenty. aby móc w dowolnej chwili podejrzeć wszystkie okienka można skorzystać z wtyczki Scale. Dotykając kursorem prawego górnego rogu pulpitu otrzymamy następujący efekt:
Przeglądając strony w internecie, czy sporządzając dokument w office w małym stopniu wykorzystujemy naszą kartę graficzną. Czy karta graficzna ma być wykorzystywana tylko do gier? Raczej nie. Beryl i Compiz to pierwsze projekty, które pozwalają na wykorzystanie sprzętu do renderowania grafiki poszczególnych okien i całego ekranu. Compiz-fusion to połączenie dwóch projektów – Beryla i Compiza. W ten sposób uzyskano większą ilość pluginów oraz większą funkcjonalność. Szybkie i użyteczne oraz przyjemne w użyciu środowisko graficzne to cel nowego projektu. Pierwszy, stabilny Compiz-fusion został wydany 20 października 2007 roku. Kiedy zainstalowałem Mandrivę 2008.0 to w miejsce mojego ulubionego Beryla pojawił się Compiz-fusion. Muszę przyznać, że miło mnie zaskoczył. Płynnie działał i działa na moim sprzęcie.
Prawie miesiąc czasu zajęło mi uruchomienie beryla – otwartego menedżera okien i kompozycji. Dla niewtajemniczonych wyjaśniam, że efekt pulpitu 3D wymagał zainstalowania beryla lub compiza. Ze względu na obsługę natywną (akceleracja wszystkich operacji, od rysowania okienek, po ich compositing - nakładanie na siebie aby stworzyć to, co widzimy na pulpicie) wybrałem beryla. Moją dystrybucją była wtedy mandriva. Beryla skompilowałem z paczek i ręcznie dodałem wszystkie wpisy. Użytkownicy Linuksa wiedzą, że nieraz trzeba namęczyć się zanim wszystko zacznie działać i tym razem tez tak było. Efekt był niesamowity, ale o tym już pisałem w innym poście.
Rok 2006 to czas panowania na moim biurku Ubuntu z przewagą Kubuntu. Mój sprzęt nie do końca polubił Kubuntu, albo na odwrót. Z tamtego okresu zachowały się zrzuty ekranu mojego pulpitu.
Do roku 2004 byłem zwykłym użytkownikiem Windowsa XP. W czerwcu tegoż roku dostałem pierwszą płytkę CD Live z Linuksem, a dokładnie mówiąc z Knoppiksem. Była to dystrybucja opatrzona numerem 3.4 (dziś już mamy 5.3). Wersja CD Live pozwala na beztroską zabawę systemem. Pamiętam jaką frajdę sprawiało oglądanie filmów pod systemem, który działał bez instalowania. Knoppix zrobił na mnie pozytywne wrażenie. Już podczas startu wypisywał kolorową czcionką opis sprzętu. Ta wersja trybu tekstowego po dzisiejszy dzień jest miła dla oka.
Każdy z nas choć raz spotkał się ze słowem Linux, ale czy wiemy co to znaczy? Jak poprawnie napisać: używam Linuksa czy linux’a? I dlaczego porzuciłem windowsa na rzecz właśnie Linuksa? Jeśli kogoś interesują odpowiedzi na te pytania, i nie tylko, to zachęcam do przeczytania tego posta w całości.
Sama nazwa Linux nie odnosi się do nazwy systemu operacyjnego, a jedynie do samego jądra (z ang. kernel), którego twórcą jest Linus Torvalds (można domyśleć się skąd wzięła się nazwa Linux = Linus + Unix). Aby móc napisać choćby tego posta to samo jądro nie wystarczy, potrzeba jeszcze kilku programów. Jądro wraz z oprogramowaniem potrzebnym do użytkowania systemu nazywamy dystrybucją (w skrócie distro).
Instalacja mandrivy nie jest trudniejsza od instalacji windowsa. W poprzednim poście napisałem jak przygotować partycje pod system. Zwolniliśmy prawie 6 G miejsca, które wykorzysta instalator mandrivy. W pierwszej kolejności musimy mieć płytkę z systemem. Można ją pobrać ze stronki mandrivy, kupić z gazetą poświęconą Linuksowi, lub na allegro. Mozna także sprawdzić, czy ktoś z naszej okolicy nie bierze udziału w akcji rozdajemy linuksa. Gdy już mamy płytkę z mandrivą przystępujemy do jej instalacji. Poniżej przedstawię jak wygląda instalacja mandrivy 2008.1, ale przebieg tego procesu jest podobny niezależnie od wersji systemu. Wkładamy płytkę do napędu i restartujemy kompa. Pojawia się ekran startowy. Naciskamy F2 i wybieramy (klawiszami góra/dół/prawo/lewo i enter) język polski systemu:
Zanim zaczniemy instalacje dystrybucji Linuksa musimy odpowiednio przygotować dla niego partycje. Nie jest to wcale takie trudne jak powszechnie uważa się. W prosty sposób można to zrobić korzystając z programu PartedMagic. Obraz ISO pobieramy z tej stronki i wypalamy na płytce CD. Będzie to płytka CD Live, dlatego wkładamy ją do napędu i uruchomiamy ponownie komputer (w biosie musimy mieć ustawione bootowanie z napędu w pierwszej kolejności – jeśli podczas restartu nie uruchomi się PartedMagic to musimy to zmienić w biosie).
Uruchomiony PartedMagic w wersji 2.2 wygląda tak:
